सर्वसमावेशकता (Inclusivity): संत परंपरेने समाजातील सर्व घटकांना, मग ते कोणत्याही जातीचे किंवा वर्गाचे असोत, एकत्र येण्याचे आणि एकाच "समरसतेच्या गंगेत सामील होण्याचे" आवाहन केले आहे [५]।
भेदाभेद अमंगळ (Elimination of Difference): संत तुकाराम महाराजांच्या या शिकवणीनुसार, जातीभेद, दांभिकता आणि सामाजिक विषमतेवर प्रहार करून, सर्वांमध्ये समानतेचा मानवतावादी दृष्टिकोन जोपासला जातो [७]।
समता आणि बंधुत्व: संत साहित्यातील समता आणि समरसतेच्या विचारांचे प्रतिबिंब भारतीय संविधानातील समानतेच्या हक्कातही (कलम १५, १६, १७) दिसून येते [५, ७]।
विश्वात्मक प्रेम: "वसुधैव कुटुम्बकम्" या भावनेतून, सर्व जीव सुखी आणि समृद्ध व्हावेत, ही संतांची प्रार्थना (सर्वेपि सुखिनः सन्तु) समरसतेचे प्रमुख लक्षण आहे [६]।
वारकरी परंपरेचे उदाहरण: वारीच्या माध्यमातून, कोणताही भेदभाव न बाळगता "वैष्णवांचा मेळा" एकत्र येणे हे समरसतेचे एक मोठे उदाहरण आहे [५]।
थोडक्यात, संतांचे समरसता सूत्र हे सर्व मानवांना प्रेमाने एकत्र बांधणारे, भेदभावाला नष्ट करणारे आणि शांततापूर्ण समाज निर्मितीसाठीचे मूळ तत्त्वज्ञान आहे.

संतांचे समरसता सूत्र हे जातीभेद, गरीब-श्रीमंत आणि स्त्री-पुरुष असा कसलाही भेद न करता, सर्वांना एकाच परमात्म्याचे अंश मानून "भेदाभेद अमंगळ" (भेदाभेद हा अमंगळ आहे) या तत्त्वावर आधारित सामाजिक एकात्मता आणि समता जोडणारे जीवनमूल्य आहे [५, ७]। हे सूत्र मानवी कल्याणासाठी सर्वसमावेशक बंधुत्वाचा आणि विश्वात्मक प्रेमाचा मार्ग दाखवते